Hera – w mitologii greckiej trzecia córka Kronosa i Rei, żona Zeusa. Była również Zeusową siostrą, królową Olimpu, boginią niebios, patronką macierzyństwa, opiekunką małżeństwa i rodziny.
Jestem Hera, mam 8 lat. Jestem dumną, dostojną dorosłą suczką. Moje imię, pochodzi od mitycznej bogini do której jestem tak podobna. Jednak moje życie nigdy nie było jak na Olimpie... Jako szczeniak zostałam zakupiona, ponieważ była moda na psy w mojej rasy. Wiodłam życie spokojne u boku mojego Pana. Było nam dobrze, przynajmniej ja tak czułam.. Natomiast chyba nie czuł tak mój ówczesny Pan. Postanowił ułożyć sobie nowe życie za granicą. Mnie nie było w tych planach. Nie zasłużyłam aby nadal trwać przy jego boku. Sprzedał mnie. Jak rzecz. Jakbym nic dla niego nie znaczyła. Jakby nigdy nie czuł do mnie tego, co ja czułam do niego… miłość, oddanie, wierność. Sprzedał mnie. Trafiłam do młodego chłopaka, bo on zawsze chciał mieć „takiego” psa. Bo koledzy także mieli. Chciał abym była agresywna w stosunku do ludzi i innych zwierząt. Ale ja taka nie jestem. Nie tak mnie wychowano. Młody chłopak żeby nie stracić pieniędzy, które na mnie zmarnował, zaczął zmuszać mnie do rodzenia szczeniąt. Rodziłam raz za razem. Trwało to kilka lat. W końcu stałam się zmęczona, postarzała. Stałam się bezużyteczna. Wtedy litościwy chłopak oddał mnie do schroniska, bo mu się znudziłam. Do schroniska trafiłam wychudzona, przestraszona z długo nie leczonym zapaleniem uszu. Bałam się. Nigdy nie byłam w takim miejscu. Dużo psów. Hałas.
Zapach moczu i psich odchodów. W powietrzu unosił się także smutek i żal.
Czyli teraz tak będzie wyglądało moje życie? Bezdomna, „bezpańska”, niczyja, niekochana… niepotrzebna.
W schronisku początkowo odczułam ulgę. Wysterylizowano mnie i powiedziano, że już nikt mnie nie skrzywdzi, że już nie będę musiała rodzić. Wyleczono uszy. Nakarmiono. Nie wiem czym zasłużyłam na takie życie. Nie wiem czy moi byli opiekunowie czasem myślą o tym, co się ze mną teraz dzieje, czy jestem szczęśliwa, czy jest mi dobrze. Chyba nigdy o to nie dbali, więc czemu teraz mieliby mnie wspominać? Może to moja wina, może zrobiłam cos źle. Może nie byłam wystarczająco dobra, wystarczająco rasowa. Może powinnam być agresywna skoro tego ode mnie wymagano? W schronisku mówią, że mam cudowny charakter, jestem spokojna, opanowana, zrównoważona i cierpliwa. Uwielbiam się przytulać i być obok człowieka. W domu zachowuję czystość. Z większością psów się zgadzam, jednak w domu chciałabym być jedynym zwierzęciem, ponieważ tak bardzo brak mi ciepła i dotyku ludzkiej dłoni. Brak mi czułości. Czy zasługuję jeszcze na szczęście? Czy mam prawo prosić Cię od dom? O miłość…. Ciągle czekam, całe życie czekałam na kogoś wspaniałego, kogoś kto będzie moim światem, moim niebem na ziemi. Kogoś, kto będzie widział we mnie HERĘ. Kogoś, kto będzie dumny idąc ze mną tak jak ja jestem dumna krocząc u boku człowieka. Ciągle czekam na dzień, który odmieni moje życie. Staram się nie tracić nadziei, choć dni mijają… w samotności."

Hera czeka w schronisku na śląsku. Chętnych do adopcji prosimy o kontakt telefoniczny: 792 796 242; 509 450 480